anthon tactiliteit

Met een vinger te lijmen

 

Hij heeft een speciale en eigen manier om iets aan te raken. Zijn vingers zijn geschapen voor gevoel en de dikke, spatelvormige vingertoppen zijn gewapend met extra sensoriele zenuwen om dat gevoel over te brengen naar de hersens en door te sturen naar zijn hart of zijn seks of zijn stem. Ik ken die vingers van dichtbij en weet wat ze teweeg kunnen brengen. Vederlicht en grofstoffelijk, een vreemde en opwindende combinatie.
De vingers van Anthon worden ingezet om zaken te verkennen, papier te testen, inkt te begrijpen, formaat te wegen of mooie meisjeslijfjes in te smeren met gips. De vingers gaan hun eigen gang en besluiten vaak al waar het naartoe moet nog voordat daar een reden voor gevonden is. De tactiele ontwerper in Anthon maakt gebruik van dit speciale gereedschap om via beeld en tekst, typografie of formaat vorm te geven aan dit gevoel. Hij zet de dingen naar zijn vingers, zou je kunnen zeggen.
Vanaf het begin (de wilde periode, waarin hij de straten van de grote steden onveilig maakte met opwindende theateraffiches) werkt hij al gevoelsmatig met poeder, make up, zand, haar, bont en veren; altijd wordt het blote onderwerp gekleed met een tactiele huid, om het oog een leidraad te schenken naar de ziel; de blik wordt naar binnen gezogen door het materiaal. Later, als de tijden veranderen en de straat niet meer het toneel wil zijn van erotische voorstellingen, wordt de visie bijgesteld en lijkt het alsof Anthons ogen in zijn vingers zakken, alsof het zien opeens verhuist naar de vingertoppen. Dan breekt de periode aan waarin tactiliteit de leidraad wordt van het oeuvre en waarin nieuwe technieken als laser cutting en flock printing hem in staat stellen daadwerkelijk het gevoel te geven. Nieuwe materialen dienen zich aan om eigenzinnige covers te maken voor belangrijke boeken, zoals een bloedig omslag voor het spraakmakende jaarboek van de Art directors club, een ironische ode aan de reclamemakers met als metafoor de slagerij. Voor zijn beroemde afficheboek gebruikt hij vulgaire glitter om de blik te verleiden.

Maar de interesse gaat verder en groeit en wordt gebruikt om nieuwe gebieden te ontdekken, nieuwe fotografie te testen en nieuwe macrobeelden te exploreren. Voor de papierindustrie verwezenlijkt hij eigenzinnige folders, waarbij onderwerp en foto samenwerken om de aanraking van het papier te communiceren en door de huid van de mens iets te zeggen over de huid van het geschrift.
Door onze samenwerking in de culttijdschriften View On Colour en later ook Bloom wordt zijn nieuwsgierigheid gewekt naar de tactiliteit van garens, de definitie van weefsels, de erotiek van kant, de symboliek van borduren en het ongebreidelde in de natuur. Voortaan zorgen textiel, garen en band, bloemen, breien en borduren voor een uitbreiding van zijn idioom, zoals duidelijk wordt in de serie maskers die hij nog steeds realiseert voor de Kunstrai. Hierbij wordt ieder jaar een belangrijke persoonlijkheid uit de cultuur geschetst met een masker dat discreet iets wil zeggen over de createur achter de vermomming.
Vanaf de eeuwwisseling gaan de vingers van Anthon hun eigen weg en voegen zich naar de belangrijke herleving van het handvaardige.
Als altijd een kind van zijn tijd.

 

tekstĀ Lidewij Edelkoort
foto Anthon Beeke
2013, gefotografeerd door Arjan Benning